newsy
muza
historia
skład
instrumentarium
foty
kontakt
raider
yerba mate
księga gości
linki

Rebab turecki (arab.- instrument smyczkowy) - podstawą budowy jest mały, kulisty korpus najczęściej zrobiony z orzecha kokosowego, obciągnięty membraną z owczej lub rybiej skóry. Długi, cienki gryf zakończony jest główką z trzema kołkami, wokół których owinięte są struny (najwyższa A zrobiona jest z włosia końskiego, pozostałe D i A są metalowe). Nie ma progów. Trzymany jest pionowo na kolanach lub podłodze. W dolną część korpusu wmontowany jest "kolec", na którym można oprzeć instrument o podłogę. Rebab wraz z kemancze i kebak keman zaliczany jest do rodziny fideli kolcowych. Smyczek jest krótszy i bardziej wygięty niż skrzypcowy.
Rebab znany był już w VIII w n.e. na terenach Azji i Persji. W X w grano już na nim w Afryce Północnej oraz na Środkowym i DalekimWschodzie (w każdym rejonie powstają inne warianty tego instrumentu - różnią się ilością strun (od 1 do 3), oraz kształtem pudła rezonansowego). Rebab uważa się go za bezpośredniego przodka europejskich skrzypiec.
Rebab był bardzo popularnym instrumentem w Imperium Ottomańskim. Ceniono go za barwę, przypominającą głos ludzki. Melodie grane na rebabie często tworzyły dialog ze śpiewem. Ponieważ skala rebabu jest niewielka (niewiele ponad oktawę - gra się zazwyczaj tylko na najwyższej strunie), instrument ten został powoli zastąpiony przez skrzypce i kemancze.