newsy
muza
historia
skład
instrumentarium
foty
kontakt
raider
yerba mate
księga gości
linki

Suka biłgorajska - unikatowy instrument smyczkowy rozmiarami i budową zbliżony do skrzypiec. Sukę charakteryzuje przede wszystkim krótka i szeroka szyjka, ozdobna rozeta wycięta w podstrunnicy i podstawek oparty o płytę spodnią. Trzymana jest na kolanie, w pozycji pionowej, oparta o ramię grającego. Na suce gra się techniką paznokciową, skracając struny nie przez nacisk z góry, lecz przez boczny dotyk paznokciem (ten sposób gry właściwy jest tez innym instrumentom kolanowym - bułgarskiej gadułce, greckiej lirze, tureckiemu kemancze).
Suka znana była na ziemiach polskich już w Średniowieczu, największą popularnością cieszyła się zaś od XVII -go do XIX-go wieku. Instrument ten towarzyszył dziadowskim pieśniom, używano go również w orkiestrach. Żaden egzemplarz suki nie zachował się do naszych czasów. Andrzej Kuczkowski, lutnk, wykonując rekonstrukcję tego instrumentu, posługiwał się więc jedynie wizerunkami suki, wykonanymi przez Wojciecha Gersona w 1895 roku.
Skąd pochodzi nazwa instrumentu, nie wiadomo.