newsy
muza
historia
skład
instrumentarium
foty
kontakt
raider
yerba mate
księga gości
linki

Tanbur, tambur turecki. Nazwa tambur używana była w wielu krajach dla określenia dużej lutni o długim gryfie. Tambury o różnym kształcie, wielkości i ilości strun można znaleźć w Afganistanie, Iranie, Ujgurii, Kazachstanie jak również na Bałkanach.

Tambur turecki rozwinął swój dzisiejszy kształt pomiędzy XVI a XVIII w. Cechą charakterystyczną jest pudło rezonansowe, wykonane z cieniutkich klepek orzecha, morwy, buku i palisandru, pozbawione jest otworu, pomimo to tanbur posiada niezwykle głęboką i niską barwę z bardzo silnym pogłosem. Grubość płyty rezonansowej nie przekracza 2-3mm . Struny ( 3 chóry po 2 lub 3) uderza się krawędzią dużego mizrabu zrobionego ze skorupy żółwia. Na jego długi gryf (ponad metrowa menzura) nałożone są ruchome progi z żyłki.
Progi umożliwiają granie tureckiej muzyki klasycznej opartej na 53 stopniowym systemie mikrotonów, tak więc niektóre progi wyznaczają interwał jednej "komy" - (1/9 tonu).

Instrument wykorzystywany na dworze sułtanów otomańskich jako instrument solowy oraz w tradycyjnych orkiestrach. Największym kompozytorem muzyki na tambur był Tamburi Cemil Bey żyjący w latach 1871 - 1916, który wykorzystywał również wersję smyczkową yayli tanbur.

Głębokie brzmienie tanburu towarzyszyło również obrzędom sufickim ( semah ) bractwa mavlawija, spadkobierców Mavlany Dżalaladdina Rumiego, jednego z największych mistyków i filozofów islamu

Słownik Chazarski podaje iż jednemu z wielkich tamburzystów z Anatolii Jusufowi al-Masudi ukazał się diabeł z muzułmańskiego piekła imieniem Dżabir ibn Akszani, który wyjawił mu szatańskie opalcowanie w którym używał jedenastu palców, bądź według innych pomagał sobie ogonem Pomimo tej tajemnej wiedzy Jusuf porzucił muzykę aby zostać łowcą snów.